شناخت مختصرى از زندگانى امام زمان (عج)
دوازدهمين پيشواى
معصوم، حضرت حجة بن الحسن المهدى، امام زمان-عجل الله تعالى فرجه-در نيمه شعبان سال 255
هجرى در شهر سامراء ديده به جهان گشود. او همنام پيامبر اسلام (محمد) و همكنيه آن حضرت
(ابو القاسم) است. ولى پيشوايان معصوم از ذكر نام اصلى او نهى
فرمودهاند.
از جمله القاب آن
حضرت، حجت، قائم، خلف صالح، صاحب الزمان
، بقية الله است
و مشهورترين آنها «مهدى»
مىباشد.
پدرش، پيشواى
يازدهم حضرت امام حسن عسكرى-عليه السلام-و مادرش، بانوى گرامى «نرجس» است كه
بنام «ريحانه» ، «سوسن» و
«صقيل» نيز از او ياد شده است . ميزان فضيلت و معنويت نرجس خاتون تا آن حد، والا بود كه
«حكيمه» خواهر امام هادى-عليه السلام-كه خود از بانوان عاليقدر خاندان
امامتبود، او را سرآمد و سرور خاندان خويش، و خود را خدمتگزار او
مىناميد.
حضرت مهدى دو دوره
غيبت داشت: يكى كوتاه مدت (غيبت صغرى) و ديگرى دراز مدت (غيبت كبرى) . اولى، از هنگام
تولد تا پايان دوران نيابتخاصه ادامه داشته و دومى، با پايان دوره نخست آغاز شد
و تا هنگام ظهور و قيام آن حضرت طول خواهد كشيد.
ديدار حضرت مهدى عليه السلام
از آنجا كه حكومتستمگر عباسى، به منظور دستيابى به فرزند آن حضرت و كشتن او، خانه امام را سخت تحت كنترل و مراقبت قرار داده بود،
تولد حضرت مهدى-عليه السلام-بر اساس طرح دقيق و منظمى كه پيشاپيش، از سوى امام در
اين مورد ريخته شده بود، كاملا به صورت مخفى و دور از چشم مردم (و حتى شيعيان)
صورت گرفت.
مستندترين گزارش در اين زمينه، از طرف«حكيمه» عمه حضرت عسكرى-عليه السلام-رسيده كه از نزديك شاهد تولد حضرت
مهدى-عليه السلام-بوده است. اما بايد توجه داشت كه اين پنهانكارى به آن معنا نيست
كه بعدها يعنى در مدت 5-6 سال آغاز عمر او، كه امام يازدهم در حال حيات بود، كسى
آن بزرگوار را نديده بود، افراد خاصى از شيعيان در فرصتهاى مناسب و گوناگون به ديدار آن حضرت نائل
مىشدند تا به تولد و وجود وى يقين حاصل كنند و در موقع لزوم به شيعيان ديگر اطلاع
دهند.
